skip to Main Content

Time out

Time out

Na enige tijd het schrijven gelaten te hebben voor wat het is, pak ik de draad weer op.

Begin 2015 wist ik dat een er een nieuwe operatie aan zat te komen. Kwaaltjes die sluimerend begonnen maar ik nog enige tijd de kop in wist te drukken. Ik zag mijn gynaecoloog weer wat vaker, medicijnen deden niet meer wat ze moesten doen en het woord opereren werd weer genoemd. Gezien mijn weerstand te wensen over liet ontwikkelde ik tussendoor nog even een longontsteking met flinke koorts die me regelrecht vanuit de HAP een week op de hart/long afdeling opleverde.

De tijd op de hart/long afdeling was heftig. Het ziektebeeld liet vooral duidelijk zien hoe slecht het gesteld was met mijn weerstand. Ik ben gaan nadenken over welke kant ik op wilde. Mijn gynaecoloog, de topper, beslist altijd in overleg hoe we de ellendige endometriose gaan aanpakken. Hij maakt de confronterende uitslagen niet mooier dan dat ze zijn en geeft zijn oordeel. De uiteindelijke keuze aangaande medicatie en wel of niet opereren laat hij aan mij over. Met de jaren weten we inmiddels op welke medicatie ik wel en niet goed reageer. En weten we vooral ook van welke hormonen ik af moet blijven, tenzij ik er iets bij pak tegen de bijwerkingen. Voor mezelf was het meer dan duidelijk dat ik er klaar mee was. Ik wilde niet meer doorgaan met twee maal per jaar opereren om endometriose en verklevingen weg te halen. De keuze die dan overblijft is vervroegd in de overgang gaan. Hiervoor heb ik dan ook gekozen, de laatste eierstok wilde ik er uit. Weg ermee. En wel meteen.

Afgelopen najaar heeft de operatie plaatsgevonden. Endometriose en littekenweefsel zijn weer weggehaald en ook de laatste eierstok is verwijderd. Inmiddels is mijn medicijnen cocktail weer aangepast. Slik ik elke dag hormonen in verband met de vervroegde overgang en tevens elke dag antibiotica voor mijn blaas. Om het geheel af te maken gebruik ik ook twee maal per dag medicijnen voor mijn longen. Na de beruchte longontsteking ligt een nieuwe longontsteking op een of andere manier al snel weer op de loer. Kortom, ik loop nu op 3 poli’s. Gynaecologie, urologie en longgeneeskunde. Maar, ik heb geen moment spijt van mijn besluit. Ik voel me een stuk beter, finally!

Met de tweeling gaat alles goed. Afgelopen november zijn ze gestart op de basisschool. Elk in een eigen klas. Dit was vooral in het begin elke dag weer opnieuw een groot drama. Wat inhield dat ik ze letterlijk uit elkaar moest halen omdat ze elkaar niet los wilden laten en hartverscheurend huilden, slik. Met Milan gaat het goed. Hij hoeft pas terug naar het schisis team in het Maastricht UMC wanneer hij 6 wordt, hoera!

Om even af te schakelen van alles ben ik vlak voor kerst met mijn sister from another mister naar NYC gegaan. We hebben alle hot spots aangedaan, waaronder de Rockefeller tree! Bovenal hebben we vooral veel gelachen en alleen maar gedaan, gegeten en gedronken waar we zin in hadden. Hierbij ook een special thanks voor de liefste chauffeur en vriend die ons op de meest belabberde tijdstippen naar het vliegveld in Brussel bracht en ons weer op stond te wachten bij de gate bij terugkomst!

Tot volgende maand!
Mandy

Back To Top