skip to Main Content

Pijn

Pijn

Code Geel en Endometriose Stichting!
Iedere maand plaatsen wij een blog van een van de dames van Code Geel.
Wie zijn Code Geel? 9 jonge vrouwen die bloggen over hun leven. Wat hun verbindt is endometriose.
www.codegeel.com


Tegenwoordig lees ik steeds meer dat menstruatiepijn wel meevalt. Op facebook verschijnen diverse artikels waarin de schrijver het allemaal beter weet. Wanneer je dan vrouwen ziet reageren over hun pijn en zware bloedingen, krijgen ze reacties als: “dat ligt aan je pijngrens”, “je zult wel niks gewend zijn”, “je weet niet wat pijn is”, je hebt echt geen grens blijkbaar”, “ik werk gewoon door dus zo erg is het niet.” Dit steekt, want ik weet als geen ander hoe het is om pijn te hebben. Sinds vier jaar heb ik pijn. Ik weet niet meer beter. Wanneer je dan probeert uit te leggen dat het een medische oorzaak heeft, krijg je een tegenreactie: “dan ben jíj een uitzondering.” Waarom ben ik een uitzondering en de dame die de reactie plaatste niet? Juist omdat mensen maar blijven zeggen “je stelt je aan”, gaat zij niet naar een arts. Door dat iemand zo’n reactie plaatst, kan zij misschien alleen maar meer schade oplopen. Pijn is niet normaal. Pijn is een signaal van het lichaam dat er wat mis is. Mensen moeten zich realiseren wat voor impact hun reactie kan hebben. Ook de pijnstillers, speciaal gericht op menstruatiepijn, weten soms niet wat ze met sommige reacties aan moeten. In de spotjes zie je dan een vrouw die plat ligt. Na één tabletje kan ze de hele wereld weer aan. Ook dat soort adviezen worden dan gegeven als iemand over haar pijn klaagt: “neem maar zo’n tabletje, kan je er meteen weer tegen aan.” Fijn dat het voor jou werkt, maar niet voor mij en niet voor de dame die de reactie plaatste. Believe me, we tried. Sinds vier jaar ga ik door het leven met pijn. Ik weet niet meer hoe het voelt om geen pijn te hebben. Maar dat is oké, ik ben niet zielig en zo voel ik mij ook niet. Veel mensen schamen zich als ze in mijn bijzijn over pijn klagen. Je hoort dan iemand zeggen: “ik heb al zo lang last van mijn kaak/knie/arm/lurven, ik zou blij zijn als ik geen pijn meer voel, zo vermoeiend de hele tijd pijn hebben.” En dan schrikken ze. “Ooh, sorry, jij hebt altijd pijn, moet je nagaan hoe jij je moet voelen!” Ja, dat klopt. Het is ook vermoeiend, maar het is anders. Mijn pijn is niet jouw pijn en jouw pijn is niet mijn pijn. Je kan het niet met elkaar vergelijken. Wees blij dat het bij jou tijdelijk is en je een vooruitzicht hebt dat het weer weg gaat. Dat vooruitzicht heb ik niet en daar heb ik mij bij neergelegd. Wat niet betekent dat ik het dus heb opgegeven. Ik ben nog steeds opzoek naar oplossingen. Sommige werken, sommige niet. Zo heb ik vorig jaar meegedaan aan een studie in België, gericht tegen de pijn die veroorzaakt wordt door endometriose. En dit werkte voor mij. Ik had mindert pijn en had geen morfine nodig. Ik kon het makkelijk redden met ibuprofen. De pijn was niet weg, maar ik gaf het geen 7 meer. Eerder een 3 en soms zelfs een 2. Het was een zeurende pijn, maar niet op de voorgrond. Toen de studie klaar was, nam de pijn ook weer toe en slik ik weer dagelijks sterke pijnmedicatie. Ook met studeren merk ik dat het zwaar is. Een pijnaanval net tijdens een moment dat je je moet concentreren is niet echt handig. Ik ben nog steeds van alles aan het proberen om de pijn tegen te gaan. Momenteel zoek ik het vooral buiten de medische wereld. Zo loop ik sinds de zomer bij een massagetherapeut een dorp verderop. Omdat ik ook fibromyalgie heb, kan een massage al snel pijnlijk zijn. De vrouw bij wie ik onder behandeling ben, heeft hier haar papieren voor. Het is een heel zachte en ontspannende massage. Het werkt voor mij. Ik ben meer ontspannen en heb dus minder pijn. Tijdens de menstruatie merk ik wel dat ik meer pijn krijg en dat weinig dingen werkten. Tot ze de vorige keer mijn buik tapete. Geloof het of niet, nadat de tape erop zat voelde ik verschil. De pijn was minder scherp. Natuurlijk nam het de pijnaanvallen niet weg, maar het was beter te doen. Ik had nog wel mijn medicatie nodig, maar die combinatie werkt goed. Hoe het werkt? De tape wordt geplakt terwijl je naar achter leunt terwijl je staat. Je buikspieren worden hierdoor opgerekt en in die positie worden je spieren en het bindweefsel ‘vast geplakt’. Als je baarmoeder zich dan samentrekt, trekken de spieren niet mee. Hierdoor had ik geen uitstraling meer naar mijn benen en middenrif. Na vier dagen liet de tape los en daarna was het helaas weer feest aangezien het bij mij zeker acht dagen duurt. Maar dat is niet erg. De ergste vier dagen waren hierdoor wel milder!

Ik merk door alles dat ik aan het veranderen ben. Ik blijf opzoek naar oplossingen en stel nieuwe doelen. Ook doordat ik afgevallen ben, zit ik beter in mijn vel. Ik wil nu mijn conditie en kracht op peil krijgen. Als mijn lichaam in conditie is, misschien dat ik dan de pijn beter kan verdragen. Ook ben ik mijn grenzen aan het verleggen. Ik heb een schurft hekel aan naalden en ben daar dan ook als de dood voor. Een piercing heb ik altijd al mooi gevonden, maar niet bij mezelf vanwege mijn figuur. 10 kilo minder en het begon weer te kriebelen. Na een berichtje naar de tattooshop, zat ik de dag erna al in de stoel voor een navelpiercing. Als dat nog geen grens verleggen is! Zo zal ik mijn bucketlist blijven afwerken en zal ik blijven zoeken naar een oplossing en wellicht een genezing.

Back To Top