skip to Main Content

(Non) communicatie

(Non) communicatie

„Morgenochtend weer fröbelen en naaien”

„Prima, wel een half uur later dan normaal”

Deze 2 regels waren een WhatsApp gesprek tussen een vriendin en mij. Meer ging er op dat moment niet vooraf en kwam er niet achteraan. De volgende dag zitten we achter ons gezamenlijk knutselproject en komt ons gesprek op gisteravond. Waarop mijn vriendin zegt: „Volgens mij was jij gisteravond best even pissig?” Ik kijk haar verbaasd aan en vraag hoezo. „Nou dat las ik uit je Appje”. Voor mij een mooi voorbeeld van lezen tussen de regels door. Ik was overigens niet boos op haar, maar inderdaad op het moment van antwoorden was ik nog wel boos over iets anders dat was voorgevallen. Fijn is het wel om te weten dat er mensen in je omgeving zijn die aan een gewoon antwoord genoeg hebben om te weten dat er soms toch meer of iets anders aan de hand is.

Hoe vaak komt het namelijk niet voor dat we op de vraag; Hoe gaat het? antwoorden met Oh goed! Maar eigenlijk gaat het helemaal niet goed en voel je je zwaar ellendig. Nu ligt het er natuurlijk ook aan wanneer en op welke plek je deze vraag gesteld wordt. Is het in een vluchtige ontmoeting op straat, komt er iemand op visite of zit je bij de dokter voor controle. Bovendien ligt het ook nog maar net aan wie het vraagt. Is het een vage bekende die je via via kent, of is het een goede vriendin? Als je deze laatste tegenkomt in de stad terwijl je geen tijd hebt en je zegt Oh goed!, dan verwacht je misschien wel dat zij zegt „Goh zullen we snel even een bakkie doen, en dan vertel je me hoe het echt gaat!” Maar hoeveel van deze vriendinnen zijn er nu echt die zien hoe het werkelijk met ons gaat. Die zien hoe diep het dal is waar we ons soms in bevinden. Vroeger waren dat er minder dan nu. Mijn vriendengroep was vroeg wel groter dan nu! Tijdens mijn echte diepe dalen in mijn endometriose-verleden heb ik mijn vrienden leren kennen. Ik ben er verloren maar door de Endometriose Stichting heb ik er ook nieuwe voor gevonden. Waarom? Nou, heel simpel: door te praten over hoe ik mij echt voelde. Tja, en soms waren mensen daar niet heel blij mee. Nu moet je natuurlijk zelf ook wel aanvoelen wanneer je wel en niet een gesprek aangaat over je echte gevoel. Dus soms is het antwoord „Oh wel goed” prima.

dsc_0064

Wat ik in het verleden van een aantal psychologische sessies (ja ook ik heb moeten leren omgaan met deze ziekte) heb geleerd breng ik nu over op anderen. Ik doe er mijn voordeel mee en probeer anderen naar diezelfde weg te leiden. De dalen zijn diep en de toppen lijken zo hoog. Maar waarom moeten we perse in één keer door willen naar de top?  Er zijn ook nog bergplateaus waar een mooi uitzicht valt te beleven. Tevreden zijn met iedere stap winst die er is heeft te maken met accepteren. Accepteren dat je een ziekte hebt, waarmee je niet alles kunt wat je zou willen, of wat je omgeving ook kan. Frustrerend! Maar het zoeken en aangeven van je grenzen helpt hier bij. Zeker als je, zoals ik, een partner hebt die je daarbij helpt en regelmatig voor je op de rem gaat staan. Niet omdat ik zeg dat ik me niet goed voel, maar gewoon omdat hij dat ziet.

Nog even terugkomen op het echt zeggen hoe het met me gaat. Toen ik nog regelmatig bij mijn gynaecoloog kwam voor onderzoeken, behandelingen, controles en wat niet meer, begon ons gesprek standaard met: „Hoe gaat het met je?” „Ja goed hoor”. In die tijd heb ik geleerd dat dit niet het goede antwoord was! Als je arts vraagt hoe het met je gaat, moet je ook écht vertellen hoe het met je gaat. Nu kom ik er alleen als ik hem nodig heb en begint ons gesprek zo: „Hoe gaat het met je?”  „Helaas even niet zo goed, anders was ik hier niet!” Nu moet ik er natuurlijk wel bij vermelden dat ik mij behandelend arts al meer dan 13 jaar ken en ik ook regelmatig „zakelijk” met hem spreek. Dus onze band is wel anders geworden.

De diagnose endometriose in 2001 heeft mij heel veel verdriet, pijn en verlies van vrienden opgeleverd, maar het heeft me ook veel over mezelf geleerd. Ik ben er een sterker mens door geworden, heb beter en duidelijker leren communiceren en er ook weer vele vrienden door gevonden. Ik hoop voor diegenen in het diepe dal dat zij van bergplateau naar bergplateau kunnen gaan en zo ook weer een positieve blik op de wereld kunnen krijgen.

Nog even dit. Na mijn diagnose heb ik gezegd dat ik iets positiefs moest halen uit de diagnose. Ik ben hier nog dagelijks mee bezig en haal er nog iedere dag heel veel positieve energie uit!

Back To Top