skip to Main Content

Mission (im)possible

Mission (im)possible

Zaterdagochtend, half 7.

Met een vrolijk  “Goedemorgen! Wij gaan vandaag hetzelfde doen als jij, en ook hetzelfde aantal kilometers!” stapt een groep senioren de treincoupé binnen, onderweg naar Oosterbeek.  De dag van de Airborne Wandeltocht is aangebroken.

endometriose-stichting-airborne-wandeltocht-2

Met mijn ontbijt nog in de hand, ga ik een gesprekje aan.  De oudste van het stel dat binnenkwam lijkt haast fitter dan ik, gezien zijn enthousiasme. Het is maar liefst de 51e keer dat hij deelneemt!

En nee hoor, hij ziet niet op tegen de tocht van 40 km. Ik slik even en duim stiekem dat mijn buik mij niet in de steek laat….

De treinreis vliegt voorbij, evenals mijn 74-jarige gesprekspartner als we eenmaal uit de trein en te voet op weg zijn naar de start. Die zal ik wel niet meer tegenkomen onderweg!

Om me heen kijkend kom ik tot de conclusie dat er overwegend mannen om me heen lopen. Senioren en mannen, niet bepaald ideale partners voor een gesprek over endometriose!, denk ik nog…….

Op een bospad een aantal kilometers verderop word ik ingehaald. Door 2 mannen, en door de realiteit van mijn gedachte.

Een paar meter achter me hoor ik ze al aankomen. Twee mannen, zo te horen collega’s, ginnegappend over hun werk. Ik besluit me te mengen in hun gesprek en geef een luchtige reactie op een opmerking. Raak, de komende meters heb ik gezellige wandelmaatjes! Plagerijtjes gaan over en weer, en ondertussen verstrijken de meters. We lopen gelijk op, wat één van de mannen er toe verleidt een wandeldate voor te stellen. Tijdstip: Nijmeegse Vierdaagse 2014. “Is goed”, antwoord ik, “maar dan moet je wel voor de Endometriose Stichting lopen.”

En zo vind ik mezelf, op een bospad, uitleggend wat endometriose is aan 2 mannen van rond de 40.endometriose-stichting-airborne-wandeltocht

Het bospad gaat over op een fietspad, het fietspad verlaten we voor een ander bospad en nog steeds gaat het gesprek over endometriose. De meters worden kilometers, de 2 mannen beginnen begrip te krijgen voor een paar vrouwelijke collega’s die met vruchtbaarheidsbehandelingen bezig zijn en vragen zich af of endometriose de oorzaak is. Wat een wandeling!

Bij een controlepost houd ik een korte pauze, de 2 mannen lopen door. In de wetenschap dat zij er nog  over doorpraten en met andere ogen naar hun collega’s zullen kijken, geniet ik van mijn mueslireep. Part of the mission accomplished! Nog ongeveer 25 kilometer te gaan…………

Zo’n 5 kilometer verderop, mijn wandeltempo wordt inmiddels wat belemmerd door protesterende verklevingen in mijn buik, zorgt een discussie tussen (alweer) 2 mannen er voor dat ik opnieuw kan vertellen over endometriose. Een van de mannen haalt mij in, en roept iets naar zijn wandelgenoot die nog achter mij loopt. Ik stel mijn wandelschoenen gelijk aan stoute schoenen, en  geef de achterblijver hardop gelijk in zijn commentaar. Hoe gemakkelijk is het eigenlijk om een gesprek aan te knopen!

Ook hij begint over Vierdaagse-ervaring, dus ik vertel hem over het voornemen en de hoop om volgend jaar deel te nemen. “Tja, jij hoeft geen 50 km per dag, zoals ik! Als vrouw mag je met 40 km volstaan.” Ik besluit er een schepje bovenop te doen. “Sterker nog, als ik goed geïnformeerd ben mag ik de 30 km lopen!” Met een gezicht vol ongeloof kijkt hij mij aan. “Om die te lopen moet je toch een beperking of aandoening hebben, niet alleen maar lopen voor het goede doel?” Ik knik en vertel hem over de slecht zichtbare aandoening endometriose. Zijn wandelpartner loopt al ver vooruit, maar uit de reactie van mijn tijdelijke metgezel trek ik de conclusie dat ook hij straks wat zal leren….

Op de laatste kilometers gaan mijn gedachten weer naar de Nijmeegse Vierdaagse. Ik denk aan alle steunbetuigingen die ik voor het wandelen van de Airborne Wandeltocht heb gekregen, en de gesprekken die ik de afgelopen uren heb gevoerd. In een halve dag heb ik al minstens 8 mensen wat kunnen vertellen over endometriose en daarmee (sneeuw)balletjes aan het rollen gebracht.

In Nijmegen heb je al 8 halve dagen voordat de tocht voorbij is! Stel nou……….

Een jongeman haalt mij uit mijn dagdroom. “Mevrouw, hoe laat bent u gestart?”

“Om kwart voor 8”, antwoord ik hem. “Wow, dan loopt u de 40 km!!!!!!” Hij draait zich om naar één van zijn vrienden, die met wat moeite de laatste kilometers aflegt. “Kijk nou eens hoe goed zij nog loopt!”

Ik glimlach en loop iets makkelijker verder. Van buiten mag het er nog wel soepel uitzien, van binnen protesteert er van alles, denk ik bij mezelf. Hij moest eens weten! Maar deze keer is de pijn niet alleen negatief. Alle gesprekken tijdens de wandeltocht en alle lieve reacties op mijn actie maken het de moeite waard.

Net voor het finishterrein wijst een vrouw van middelbare leeftijd naar mijn t-shirt waarop in grote letters ENDOMETRIOSE staat. Ze geeft me een knipoog en steekt haar duim op. Met een lach op mijn gezicht loop ik over de finish. Mission possible and accomplished!

José van Veelen

endometriose-stichting-airborne-wandeltocht-3

NB: Of ik daadwerkelijk 30 km zou mogen lopen met de Nijmeegse Vierdaagse heb ik na het schrijven van deze blog verder uitgezocht. Dispensatie is volgens het Nijmeegse Vierdaagse reglement als volgt: `In enkele bijzondere situaties kunnen mensen met een verstandelijke en/of lichamelijke beperking een beroep doen op de dispensatieregeling van de Vierdaagse om dagelijks minder te lopen dan de geldende reglementaire afstand. […] Deze regeling is niet van toepassing op deelnemers die vanwege medische omstandigheden (ziekte) niet de reglementaire afstand kunnen lopen.` Conclusie; dispensatie voor een endometriose patiënt is niet van toepassing. Bron: Nijmeegse Vierdaagse Reglementen

Back To Top