skip to Main Content

Meer jezelf worden

Meer jezelf worden

Buiten is het grijs en koud. De bladeren zien er wit uit door de vrieskou.
In gedachten ga ik even terug naar bijna exact drie jaar geleden.
Ook toen was het rond deze tijd erg koud.
Zaterdag 4 februari 2012 was een heel bijzondere dag voor mij.
Met een lichaam vol endometriose, lange maanden in de overgang te hebben gezeten en na een mislukte IVF kreeg ik die ochtend twee cryo’s terug geplaatst. Eenmaal terug uit het ziekenhuis ben ik (links op foto) met mijn zusje gaan schaatsen.  Later in die week schreef ik hier een column over: Bjusterbaarlike Energie

schaatsen

En nu is het drie jaar later. Uit diezelfde cryo terugplaatsing op die ijskoude dag is een mooie dochter gegroeid. Ik geniet van alle kleine en mooie dingen, rondom haar. Ik weet dat niet iedereen dit mee zal maken. Maar blijf hopen als de mogelijkheid zich nog voordoet, want zelfs met een heel slecht lichaam, vol mét endometriose, is het soms mogelijk!

Naast dit genieten kan ik nog steeds in vlagen verdriet en boosheid voelen. Hoe oneerlijk voelde het dat ik een chronische ziekte bleek te hebben en dat ik (in)direct door die ziekte mijn werk kwijt raakte. Dat ik rottige medicatie moest gebruiken en zware operatie(s) kreeg. Dat ik door hele kleine dingen al (over)vermoeid was.  Het voelde alsof ik het ene na het andere kwijt raakte, ik wentelde in onzekerheden rond. Maar gelukkig merk ik ook dat ik niet meer probeer terug te gaan naar dat leven toen. Toen ik nog geen weet van endometriose had. Dat kan natuurlijk ook niet.shop2548900-images-wie-ben-ik3
“Maar waar sta ik nu?  En ben ik tevreden met wat ik doe? Zou ik meer of andere dingen aan kunnen”?
Dat zijn vragen die de laatste tijd steeds vaker naar voren komen.
Er borrelt een soort onrust diep van binnen.
Het antwoord op de eerste vraag is eigenlijk dat ik niet wil staan waar ik nu sta. Ik merk dat ik deze zin bijna niet hardop durf te zeggen.
Want ik sta nu toch waar ik wilde staan? Als moeder.
‘Wat klaag je dan’?!, roept mijn innerlijke stem, mijn kritische ik. Om mij heen zie ik lieve vriendinnen die niet zwanger worden.
Hoe durf ik dan ‘meer’ te willen………?
Ja, het klopt een beetje wat die kritische ik zegt. Ik ga ook niet klagen. Ik ben dankbaar om moeder te mogen zijn. Maar naast moeder worden, had ik ook andere dromen en verwachtingen. En mede door de endometriose heb ik die laten dwarrelen afgelopen jaren.

Zijn die dromen dan weg?
Nee, die zijn er wel, maar elke keer als ik probeer te dromen, is daar mijn kritische ik.  Ik kan heel goed bedenken welke problemen er liggen en welke valkuilen ik tegen kan komen. En er zijn zoveel onzekere factoren die een rol kunnen spelen. Een gevoel van angst en onzekerheid lijkt elke volgende stap te stoppen.
Misschien is het tijd dat ik tegen mezelf zeg dat ik mag dromen vanuit een JA gebied. Dromen vanuit mogelijkheden en perspectieven. Zonder bij voorbaat endometriose op de voorgrond te laten treden. Want na alle operaties is het even rustig in mijn lichaam.dromenEn ook ik mag uitgaan van het positieve. Van het feit dat ik nu weer meer kan dan vóór alle behandelingen. Mijn kritische ik mag, nee moet even stil zijn.

En natuurlijk moet ik mijn woorden hier boven zelf dan ook écht geloven.
Misschien kan ik mezelf nog een beetje méér uitdagen. En het aandurven om deze brainstorms in het JA-gebied ook te delen met een aantal mensen. Het durven vragen om raad en steun.

Afsluitend deel ik graag een citaat uit een boek, wat ik aan het lezen ben over gedragsverandering. Of zoals de schrijver zegt: “Het managen van de lastigste persoon op aarde: jezelf”.

Soms heb ik een dag, een middag of misschien maar een uur, waarbij er sprake is van balans tussen wat ik werkelijk wil en wat ik in het echt ook doe. Op die momenten ben ik niet iemand anders. Dan ben gewoon ook mezelf.
Volgens mij is het geheim van verandering, van persoonlijke groei dat je uiteindelijk méér van dit soort momenten creëert. Niet iemand anders worden, maar méér jezelf zijn zoals je bent op je beste momenten”.

Dat vind ik heel mooi gezegd. Bij het onderzoeken van mijn dromen en doelen stellen, niet iemand anders willen worden. Maar zonder endometriose op de voorgrond te laten,  meer mezelf worden op mijn beste momenten. Daar ligt de kracht om veranderingen in gang te kunnen zetten.

(Tiggelaar, Ben. Dromen, durven, doen. Houten, Spectrum, 2011)

Back To Top