skip to Main Content

Levensfases: Vier voetjes

Levensfases: Vier voetjes

imag1117_burst002_cover1Als je zoals ik met 3 generaties samen woont, heb je veel verschillende levensfases tegelijkertijd onder één dak. Aan ons de taak om onze dochter haar weg te leren vinden naar steeds meer zelfstandigheid, en tegelijkertijd mijn schoonvader te helpen omgaan met het afnemen van diezelfde zelfstandigheid. En daarom stonden de afgelopen weken in het teken van een volgende fase: wij zijn aan het verbouwen zodat mijn schoonvader alles gelijkvloers krijgt.

Saillant detail: ik ben, als jongste volwassene in deze gezinssamenstelling, hormonaal gezien ongeveer van dezelfde generatie als mijn schoonvader! Bij de laatste endometriose operatie zijn mijn baarmoeder en beide eierstokken verwijderd, met alle lichamelijke en emotionele gevolgen van dien. Over het algemeen heb ik daar nu geen moeite meer mee, maar soms kan iets kleins mij er toch weer fijntjes aan herinneren. Zo ook de 2 knutselwerkjes die ik weer in handen kreeg door de verbouwing.………

Het eerste werkje dat ik in handen heb is een schilderij voor mijn schoonvader, gemaakt door de oudste en de jongste telg van de familie, oftewel hijzelf en mijn dochter. Ik glimlach bij de herinnering aan het ontstaan ervan, want toen ik mijn dochtertje voorstelde om na het eten met de voeten te gaan stempelen, was mijn schoonvader alles behalve enthousiast.  Maar ja, wat wil je. Hij zou binnenkort 84 jaar worden, en voorzag waarschijnlijk alleen een grote puinhoop en drukte…..  Maar toen zijn kleindochter met veel gezang over het papier rondliep, kwam opa toch ook nog maar eens kijken.

“Opa ook, opa ook!” riep ze. Opa schudde nee. Toe, doe eens gek opa, ik help wel, haalde ik hem over en haalde vast een stoel waarop hij kon zitten om zijn sokken uit te trekken. Het werd een groot succes..…… Alle vrienden en familieleden kregen met zijn verjaardag het verhaal te horen over het ontstaan van het schilderij, dat pontificaal in de woonkamer stond. En hij straalde telkens weer als hij vertelde over zijn voeten en die van zijn kleindochter.

Van het tweede werkje weten niet veel mensen hoe veel het me doet, ook nu weer. Het is eveneens een schilderijtje, gestempeld met voetjes. Het is een paar dagen na het schilderwerk met opa gemaakt, herinner ik mij. Aan de achterkant van het schilderijtje vind ik het stukje tekst dat ik schreef om mijn gevoelens te ventileren:

Vandaag  was ik een beetje moeder van 2 kinderen. Mijn eigen dochter, en haar “leenzusje”, zoals ik de 3-maanden oude dochter van mijn vriendin stiekem noem. Het kleine meisje was een dagje bij ons, omdat zowel vader als moeder moesten werken. Wat had ik ons en mijn grote-kleine meid een echt zusje of broertje gegund……. En hoe dubbel voelt het om de 2 dametjes samen te zien. Ik probeer van elk moment te genieten en alle bijzondere dingen in mijn geheugen te griffen, en tegelijkertijd ontdek ik ook hoe het voor mijn dochter is.

imag20601

Haar kleine vriendinnetje was net uit bed toen er geverfd moest worden. Dus terwijl ik de kleinste de fles gaf, ging de grootste met kwast en verf in de weer. Aan tafel, en wij moesten er wel bij zitten, anders kon de baby het niet zien! Ze stelde direct vast dat dat voor het kleintje nog te moeilijk zou zijn, verven. “Maar stempelen met de voetjes kan wel! Moet mama helpen!” 

En nu ligt er dus weer een schilderij te drogen, net als na haar stempelavontuurtje met opa. Een kleine uitvoering dit keer, en allebei de dames hebben echt een stempel met de voetjes erop gedrukt. Het enthousiasme van mijn dochter was even groot als met haar opa. Ik probeer haar niet te laten zien dat ik een traantje wegpink als ik naar het resultaat kijk.

Twee schilderijtjes, symbolen van het leven en zijn fases. We zijn ondertussen al bijna 2 jaar verder, en de momenten dat de twee dametjes bij elkaar zijn blijven bijzonder. De scherpe randjes zijn er af, maar soms…….

Back To Top