skip to Main Content

Leeg, écht leeg.

Leeg, écht leeg.

Donderdagochtend, 6 uur.

Het is mijn vrije dag, en toch loopt de wekker bijtijds af. Iedereen in huis is nog in diepe rust, net als een groot deel van de wereld. Even twijfel ik; het bed ligt nog wel erg lekker…  Ik luister naar de geluiden buiten, en een innerlijk stemmetje spreekt mij vermanend toe.

“Kom op, je weet waar je het voor doet! Geen uitvluchten zoeken! En al zou het regenen, misschien doet het dat op 7 september ook  en dan????”

Ik kijk nog even naar mijn slapende lief naast mij en stap dan zachtjes uit bed.

Endometriose Blog - Leeg - José

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een half uurtje later ben ik buiten. Muziekje zachtjes op mijn oren, windjack aan en petje op. De komende anderhalf uur zijn voor mij en mijn gedachten. Met de opkomende zon in mijn gezicht wandel ik de hoek om en kijk naar de gisteren gemaaide velden. De rust en de relatieve leegte van het landschap om mij heen landt gemeen hard deze ochtend.

Op de velden ligt de tweede snit hooi. Ook al is het maar hooi, het feit dat er een tweede snit komt, steekt.
Bij mij zal er nooit een ‘tweede oogst’ komen!

Mijn buik is leeg, echt leeg. Nog geen 2 jaar geleden riep ik sarcastisch dat ik zo veel kon eten en snoepen als ik wilde, want mijn buik zou toch wel dichtgroeien door de endometriose. Dan liever met een lekkere oorzaak, was mijn motto.

En nu is mijn buik leeg. Geen baarmoeder en geen eierstokken meer, dankzij de endometriose. Geen kans meer, hoe klein ook, op een broertje of zusje voor onze dochter. En nog wel steeds pijn door verklevingen……

Ik baal en verhoog onbewust mijn wandeltempo. Mijn scheenbenen protesteren licht, wat mijn gedachten weer terugbrengt naar het hier en nu. Even afremmen, anders ben ik geblesseerd voor de Airborne Wandeltocht op 7 september!

Ik glimlach door de ironie: de huidige pijn van de verklevingen en de herinnering aan de pijn van de cystes en mijn menstruaties motiveert me juist om de Airborne Wandeltocht te gaan lopen, voor alle Endometriosestrijders. En dan moeten afhaken door een blessure, veroorzaakt door frustratie.

Nee, zover komt het niet.

Mijn tred wordt lichter, mijn humeur ook. Ik fluit mee met een melodietje op mijn oren en realiseer me in wat voor een mooie omgeving wij wonen. De zon schijnt op ons huis, en ik weet dat wij, ondanks alles, geluk hebben gehad. Mijn gedachten malen niet meer, mijn hoofd is leeg.

Ik wandel de oprit op en wil de krant uit de brievenbus halen, maar constateer dat die er niet in zit en de achterdeur niet meer op slot zit. Bij binnenkomst word ik direct begroet door onze poes, zie ik mijn schoonvader aan het ontbijt zitten en krijg ik tijdens het uittrekken van mijn windjack een zoen van mijn lief die vertelt dat hij onze dochter uit bed gaat halen.

Mijn buik blijft in de toekomst dan wel leeg, mijn hoofd wordt vandaag vanzelf weer gevuld!

José van Veelen

***  ***  ***
PS. Om uiting te geven aan de impact die endometriose op je leven kan hebben, loop ik dit jaar de langste afstand die de Airborne Wandeltocht kent: 40 km.
Op 7 september loop ik voor de (endometriose) strijders. Je kan mij en de stichting steunen via mijn actie.

***  ***  ***

Back To Top