skip to Main Content

It’s all about attitude!

It’s all about attitude!

Social Blog: vrijdag 5 april 2013
Schrijfster: Mandy Smeets-Klumpkens

De Landelijke Endometriosedag was een bijzondere dag. Een indrukwekkende dag, die voor veel herkenning zorgde. Met name de vele jaren die nodig blijken te zijn om de diagnose endometriose vast te stellen,  is een ervaring die iedereen deelt. Hieruit blijkt dat nog veel te behalen valt op het gebied van diagnostiek bij endometriose patiënten.

Tevens was veel herkenning aangaande de vaak bizarre kwaaltjes die bij endometriose horen. Veel vrouwen hebben pijn in hun benen, wat resulteert in een loopje dat doet denken dat je 2 flessen wijn op hebt. We zouden in deze toestand een choreografie kunnen opzetten die qua originaliteit genoeg zal moeten zijn om the battle bij So you think you can dance te winnen! Trap lopen is ook een dingetje,  trap af is redelijk te doen, trap op is uitputtend als een marathon.

Dat we haast jaloers op onze partners zijn, die zich volledig uit kunnen rekken bij het gapen en opstaan ’s ochtends. Terwijl wij aan het bedenken zijn hoe we die benen ovLandelijke Endometriosedag 2013er de bedrand krijgen en onze rug in beweging kunnen zetten. Een warm bad blijkt voor veel vrouwen een goed medicijn te zijn. Op de raarste tijdstippen (zowel dag als nacht) wordt dit middel ingezet.
De haast panische reactie die we geven wanneer iemand in de buurt van onze buik komt was voor iedereen eveneens herkenbaar. Het hebben van eenopgeblazen buik, die ironisch genoeg lijkt op een buik behorende bij een zwangerschap van 16 weken, hoort ook in dit rijtje thuis. En nee, dit is geen prikkelbaar darmsyndroom, waar vaak aan wordt gedacht door medici. Dat wanneer we ergens binnen komen meteen wordt nagegaan waar de dichtstbijzijnde WC zich bevindt, is ook niemand vreemd. Dit zodat we ten alle tijden daarheen kunnen sprinten met onze tas die een volwaardige apotheek en drogist representeert.

Buiten alle stress die het geeft op het gebied van relatie, sociale contacten en werk was er een karaktertrek die als een paal boven water stond die dag. De vechtlust van alle vrouwen. Allemaal gaan we de strijd aan met endometriose en weigeren we deze ziekte de overhand te laten nemen. Vrijwel allemaal zitten we met regelmaat op de badkamervloer, dat we niet weten waar we het zoeken moeten. Wanneer de pijn iets is gezakt proberen we de zaken opnieuw zoveel mogelijk te relativeren. Die helse pijn vergeten we echter nooit, een pijn die we haast niet kunnen omschrijven wanneer onze omgeving er naar vraagt. Het kleurt onze ziel. De vechtlust zorgt daarentegen voor een juiste balans in de kleuring en maakt ons enkel sterker.

Wat eveneens opmerkelijk was, is dat we allemaal zo onze eigen ‘rituelen’ hebben bij de omgang met dit ziektebeeld. De een zit nog vol in de medische molen en haalt kracht uit Lucrin of andere medicatie, de ander zoekt het in het endometriose dieet. Verder bleken veel vrouwen baat te hebben bij regelmatige bezoekjes aan een ostheopaat of een paranormale genezer en vindt nagenoeg iedereen afleiding in het luisteren naar muziek. Zelf ga ik in april starten met bekkenbodemtherapie, waarbij ik erg benieuwd ben naar de uitkomst.

Buiten de tastbare ‘rituelen’ zijn er ook minder tastbare zaken die een rol spelen in onze strijd. De acceptatie bij endometriose is een belangrijke factor, leven met dit ziektebeeld wordt in de loop der jaren een way of life. Je leven wordt er op ingericht. We merken allemaal dat wanneer we inspelen op onze klachten we meer uit de dag kunnen halen dan wanneer we er aan voorbij gaan en in een stressvolle cirkel terecht komen. Een cirkel waarin we door blijven gaan en niet goed naar ons lichaam luisteren. Het ontwikkelen van coping stijlen en mindfulness oefeningen kunnen bijdragen aan het acceptatieproces. Ons leven wordt enkel rijker wanneer we zelf zorgen voor verandering, actie ondernemen op die factoren die van invloed zijn op de kwaliteit van leven.

Acceptatie komt met de jaren en of die acceptatie ooit oprecht en volledig is, dat betwijfel ik. Je kunt daarentegen niet aan een nieuw hoofdstuk in je leven beginnen, wanneer je vast blijft houden aan voorgaande hoofdstukken. We bepalen zelf in hoe verre we angst en frustratie een rol laten spelen en bepalen hiermee zelf in welke mate dit in stand wordt gehouden. Hoeveel tijd het acceptatieproces in beslag neemt is niet relevant, zolang je acceptatie groeit ben je al een stuk verder dan iemand die opgeeft. En opgeven, dat past niet bij onze vechtersmentaliteit. Natuurlijk hebben we allemaal wel eens van die dagen dat je denkt waarom ik? Waarom beperkt deze ziekte mijn leven en lukt het me niet te doen wat ik wil? Dat frustratie en woede tijdelijk de overhand nemen en je partner of familie het even zwaar te verduren heeft. Zoals wij aan onze acceptatie werken, lijken onze dierbaren te werken aan het uitbreiden van hun incasseringsvermogen. Die verbazingwekkend flexibel blijkt te zijn soms … 😉

In de social media wordt endometriose vaak gekoppeld aan de kreten ‘Fight like a girl!’ en ‘Endowarriors’. Toepasselijk, want laten we eerlijk zijn, we dealen er toch maar mooi mee!

It’s all about attitude!
De volgende Social Blog van Mandy Smeets-Klumpkens zal gepost worden op vrijdag 3 mei 2013.

Back To Top