skip to Main Content

Grijze dag!

Grijze dag!

Er is geen weertype dat ik zo hartgrondig haat als het windstille, grijze weer van vandaag.
Het is net niks. Geen stralende zon, geen regen, geen loeiende wind.Nikslekkerder dan huilen in de regen, wegkruipen bij slecht weer of dwars tegen de storm inlopen.

Wegdromen in de zon, de hele avond op een terras en zwemmen in het meer, het is allemaal fijn. Soms is een terrasje echter al te ver of zitten de stoelen niet goed genoeg. Al die blije mensen in de zon, terwijl ik baal van de pijn en alles wat niet kan.imageOp zo’n grijze dag als vandaag word ik echt onrustig. Wil ik nu iets gaan doen of wegkruipen bij de kachel? Ben ik gewoon chagrijnig of is er iets anders aan de hand? Niet zeuren! Hop, op de fiets en boodschappen doen, daarna het huis schoonmaken, want er komt bezoek.

Halverwege de boodschappen word ik duizelig. Ineens voel ik de vermoeidheid en de pijn in mijn rug en liezen weer. Ik vergeet het keer op keer. Ik ben niet lui, maar ziek. De endometriose put me uit, de dagelijkse pijn voel ik niet meer. Alleen een verergering van de pijn valt me op, net als een zeer zeldzame goede dag. Iedere keer loop ik weer tegen mijn grenzen op.

Zo langzamerhand zou ik de signalen toch moeten kunnen herkennen. Afgelopen weekend ging ik eten bij mijn vader, die vlakbij woont. Ik besloot de fiets te pakken, het was mooi weer en ik had weinig last. Een paar uur later fietste ik huilend en vloekend terug naar huis. Ik stond stijf van de pijnstillers, maar het viaduct kwam ik alleen lopend over.

Endometriose is gewoon niet te voorspellen. Soms kun je de waarschuwingstekens herkennen, maar veel te vaak overvallen ze je gewoon. Gemeen, van achteren uit een hinderlaag.

Dagelijks functioneren kost al zoveel energie, dat er maar heel weinig voor nodig is om mijn grens te bereiken. Drie dagen achter elkaar meer dan een kilometer fietsen, zorgt meestal voor een slapeloze nacht van de pijn. Het is zo frustrerend en moeilijk uit te leggen. Het gaat goed, tot het niet meer gaat. Als het me gevraagd wordt, zeg ik meestal dat het goed gaat. Behalve als de pijn hevig is, maar dan ben ik of alleen thuis, of ik ga vanzelf huilen. De pijn vergt dan zoveel energie, dat ik eigenlijk niet meer kan communiceren of beslissingen kan nemen. Alles wat ik wil is blijven zitten in een hoekje. Wachten tot het overgaat.image1

Het meest nog mis ik een uitlaatklep. Als er iets misgaat, of ik ben somber of verdrietig, trek ik het liefst een sprintje op mijn racefiets. Die staat echter al ruim een jaar stof te happen.
Het enige dat overblijft is een dikke hoosbui. Een goede storm waar ik even tegenin kan beuken en brullen. Ik kan niet wachten…

Back To Top