fb  tw  yt  rss

Endometriose met een masker (Code geel September)

Als je endometriose hebt, heb je niet enkel endometriose. Je hebt een hele resem aan allerlei bijkomende klachten. Zowel fysiek als mentaal. We kunnen niet genoeg benadrukken dat endometriose nooit alleen komt. Het is een aandoening die, jammer genoeg, al te vaak pas laattijdig wordt ontdekt.

Endometriose en de rest… . Die rest ziet er voor iedereen anders uit. Voor mij is dit fysiek heel wat, maar zeker ook psychisch. Hoe erg ik het ook vind dat ik fysiek momenteel niet de oude ben, denk ik dat ik de impact in het hoofdje nog ietsje erger vind. Ik heb een niet zo rooskleurige jeugd gekend. Het heeft me wel gevormd tot wie ik nu ben. Ik ben altijd iemand geweest die eerder pessimistisch in het leven staat dan optimistisch. Hoewel ik dit niet altijd laat blijken. Uit mijn jeugd ben ik tot op de dag van vandaag dingen aan het verwerken. Het feit dat nu endometriose op ons pad komt, maakt dit niet bepaald gemakkelijk. Vorig jaar ben ik naar de dokter gestapt met de mededeling dat ik het alleen niet meer kon trekken. Ik voelde me suf, tam, vermoeid en had niet vaak zin om ergens aan te beginnen of ergens naartoe te gaan. Ook huilde ik vaak en was kribbig. Een teken dat het dus niet zo goed ging. Zij gaf me de nummer van een psycholoog.

In het verleden ben ik al een keertje in contact gekomen met een psycholoog. Dit was echter geen positieve ervaring. Deze keer zou anders blijken. Ondertussen ben ik al ruim een jaar in therapie. Ik heb nog veel werk voor de boeg maar het gaat de goede kant op. Het grote probleem voor mij bleek ook een stuk toegeven dat je het niet alleen kan. Geen schrik hebben voor de reacties van anderen op het feit dat je in therapie bent. Je hebt altijd mensen die onmiddellijk denken dat je gek bent. Vooral kortzichtige mensen dan. Ik merkte dat er ook veel mensen, vooral in de nabije omgeving, appreciëren dat je het heft in eigen handen neemt en iets doet aan de situatie. Vooral in de situatie van het leven met endometriose, waarbij er zoveel meer op je af komt, is praten met anderen van ontelbare waarde. Niet iedereen doet dit met een therapeut, dit kan evengoed je familie, vrienden, partner zijn. Dat moet iedereen voor zich uitmaken.

Dit weekend ben ik naar een super mooi trouwfeest mogen gaan van een koppel schitterende vrienden. Heel emotionele dag. Op van die dagen heb ik altijd wel een beetje schrik. Sowieso voor de pijn die naar believen komt en gaat (spuit en naald met de medicatie zat in de handtas gereed) maar zeker ook voor wat er alweer zou omgaan in mijn hoofd. Je ziet goede vrienden weer, kinderen, gelukkige koppels. Dan komen de vragen weer… . Wanneer beginnen jullie aan kinderen? Hoe gaat het er nu mee? Lang geleden hé? Of, erger, er wordt een groot deel van de avond gepraat over kinderen, zwangerschappen, al dan niet stoppen met de pil, … . Gelukkig weet een groot deel van onze vrienden over onze situatie en gaan ze hier gepast mee om. Je merkt dat ze oprecht met je inzitten. Hoewel ik niet altijd wil dat ze me aanschouwen alsof ik doodziek ben. Ik wil ook gewoon kunnen genieten en dansen. Die avond is helaas de pijn komen opzetten en heb ik op de wc de nodige pijnmedicatie kunnen toedienen. Nadien een lam been en stoeltje zit voor de rest van de avond.

Terwijl ik op die stoel zat en mijn echtgenoot helemaal los ging op de dansvloer, flitsen er toch heel wat vragen door mijn hoofd. Ik zie dat mijn echtgenoot zich te pletter amuseert. Jammer dat ik dan de partykiller ben door aan te geven dat hij toch zal moeten rijden naar huis. Lam been enzo… . Er komt een erg mooie jongedame bij mijn echtgenoot en zijn vrienden staan. Hij kent haar nog van vroeger. Onmiddellijk voel ik me heel erg verdrietig. Het feit dat ik niet eens kinderen kan krijgen op dit moment maakt me erg kwetsbaar en allesbehalve op-en-top-vrouw. Ik voel een huilbui opzetten. Ik blijf echter vriendelijk lachen naar iedereen en geef aan dat het wel gaat. Even nadien een kaskraker van een slow tussen alle funky dance muziek door. Ik kijk hoopvol naar mijn echtgenoot die met een pintje in de hand staat te praten met vrienden. Even later staat hij zelfs met zichzelf te slowen… . Opnieuw een druppel bij in de emmer. Hij komt naar me toe en vraagt of het gaat en of ik nog wat moet drinken. Ik vertik het om er wat van te zeggen. Met het naar huis gaan, kan ik me niet meer bedwingen en barst in tranen uit. Een erg diepgaand gesprek met mijn echtgenoot volgt. Niemand die er op het feest wat van heeft gemerkt. Operatie “masker op” is geslaagd.

Het duurt nu ondertussen al meer dan een half jaar. De emmer geraakt steeds vlugger vol en het ledigen gaat niet meer zo snel. Het is normaal dat je, wanneer je iedere dag zoveel pijn hebt, vermoeid bent, etc., je soms verdrietig bent. Ik ervaar dit zo, maar zeker ook andere lotjes hebben dit aan de hand. Een tip die ik daarbij geef: sluit niet iedereen buiten. Laat sommige mensen, die je vertrouwt, wel toe en deel je verdriet met hen. Het is namelijk een grote last om alleen te dragen. Ik tracht steeds een gulden middenweg te zoeken en aan te geven dat het met ups & downs gaat. De ene dag gaat het goed en de andere dag minder. Zowel fysiek als mentaal. Dit wordt vaak ook aanvaard. Het stomme aan endometriose is dat je het langs de buitenkant niet ziet. Mensen moeten je geloven op je woord als je zegt dat het niet zo goed gaat… . Als je een mindere dag hebt, kan je nog beslissen om de mensen rondom je hiervan op de hoogte te stellen. Vooral diegene die het meeste met je te maken heeft, zou zeker mogen weten hoe je je voelt. Dit om alle ergernissen en discussies te vermijden. Geloof mij, je partner heeft hier ook last van! Mijn echtgenoot geeft aan dat hij zich vaak machteloos voelt. Hij weet niet goed wanneer hij wat moet doen. Doet hij er op dat moment goed aan om me op te vrolijken of moet hij me juist dan met rust laten? Je relatie lijdt hier veel onder. Blijven praten is de boodschap. Als jullie dit doorstaan, kan die relatie wel wat hebben in de toekomst!

Liefs

Sandy