fb  tw  yt  rss

Endometriose en een kinderwens (Code Geel november)

Wanneer je endometriose hebt of een andere aandoening denk je vaak aan de toekomst. Hoe zal het gaan na een bepaalde behandeling of hoe gaat het over een aantal jaren? De vraag die bij mij het meest opborrelt is: ‘Zou ik ooit zwanger kunnen worden? ‘Ik heb een sterke kinderwens en het is nog onduidelijk of en wanneer deze vervuld zou kunnen worden. Ik denk dat er meer vrouwen zijn die zich hier druk om maken. Op een gegeven moment bereik je een bepaalde leeftijd waarbij je in je omgeving steeds meer baby’s geboren ziet worden. Als je , net zoals ik, een stabiele relatie hebt wordt er al snel aan je gevraagd hoe jij daarover denkt. Hoewel de een het subtiel hint, vraagt de ander direct op de man af of het niet eens tijd wordt om aan kinderen te beginnen. Meestal antwoord ik met een grapje of zeg ik dat ik rustig aan doe. Ondertussen weet mijn directe omgeving dat het bij mij heel anders in elkaar steekt.

Ik ben aangewezen op IVF en zal hier ooit een keer een afspraak voor moeten maken. Na mijn operatie was de boodschap dat mijn lijf in een ideale conditie verkeerde, omdat de meeste endometrioseplekken waren weggehaald. Niemand kon toen voorspellen dat ik twee maanden later al weer met spoed in het ziekenhuis was en bleek dat ik alweer een grote cyste had. Sindsdien is het voor mij steeds moeilijker om de schijn op te houden en te doen alsof het allemaal wel prima gaat. Ik heb steeds meer pijn en mijn ( onze ) wens voor een kindje is nog groter geworden.

Afgelopen week zag ik op RTL Boulevard een item over IVF. De leader van het filmpje gaf aan dat er steeds meer vrouwen ‘kiezen’ voor medische hulp bij het zwanger worden. Persoonlijk vond ik dat een minder goede woordkeuze. Ik kies nergens voor. Ik heb geen andere keus. Als ik zou kunnen kiezen had het er voor mij heel anders uit gezien. Het zullen de hormonen wel zijn die er voor zorgen dat me dat soort dingen opvallen. Verder was er niet veel bijzonders en werd er eigenlijk maar kort even over gesproken.

Toch vraag ik me dan af. Is het zo dat er steeds meer IVF- procedures worden gestart of is het zo dat we taboes doorbreken en er makkelijker over praten? In mijn omgeving lijkt het alsof ik het meer hoor, maar dat heeft er voornamelijk mee te maken omdat ik zelf in zo’n zelfde periode in mijn leven zit. Toen ik jonger was zou het me niet zo hebben bezig gehouden denk ik. Ik ben iemand die makkelijk praat en nooit zal ontkennen dat het me af en toe best zwaar valt. Toch laat ik niet snel merken dat een zwangerschapsaankondiging me best kan raken of dat het wel eens moeilijk is om tussen een stel zwangere meiden te zitten.

Hoe kan het zo zijn dat iets natuurlijks als een gezin stichten, zo onnatuurlijk en omslachtig wordt? Het ‘plastische’ aan IVF en andere medische vruchtbaarheidsbehandelingen zorgen er natuurlijk ook wel voor dat de romantiek er minder bij komt kijken. De druk om de kansen zo goed mogelijk te benutten en alles uit de kast te halen om een betere slagingskans te krijgen. Het is ook iets heel persoonlijks en niet voor iedereen makkelijk om over te praten. Dan heb ik het nog niet eens over het gevoel van falen dat om de hoek komt kijken als blijkt dat het ‘aan jou ligt’ dat je mogelijk niet zwanger kunt worden.

Naast dat het voor sommigen zelf lastig is om over te praten is het soms ook voor de omgeving lastig om op te reageren. Ook ik heb meegemaakt dat mensen me niet aan durfden te spreken, omdat ze dachten dat ik daar niet aan toe was of dat ik er niet mee geconfronteerd wilde worden. Bang om geconfronteerd te worden met de werkelijkheid misschien. Het is lastig om in zulke situaties in te schatten waar je bijvoorbeeld naar kunt vragen. Ik begrijp het dan ook goed, maar toch voelt het heel vervelend als ik merk dat een ander het lastig vindt om met mij in gesprek te gaan als ze weten in wat voor situatie ik zit.

Al met al is de conlusie eigenlijk dat we met zijn allen meer mogen praten. We kunnen zelf meer vertellen over verminderde /of onvruchtbaarheid, maar andere zouden er ook over moeten durven praten. Zolang onderwerpen onbespreekbaar blijven, blijven ze taboe. En laat dit nou net iets zijn waar we met zijn allen ook trots op mogen zijn. Want hoe zwaar de weg soms is, het maakt ons uniek. Het schept een band en maakt ons tot de sterke vrouwen die we zijn. Nu wordt het tijd dat we ons ook zo gaan voelen en vertrouwen op de kracht die we door de ervaringen hebben meegekregen!