fb  tw  yt  rss

Endo…..HOE? (Code Geel december)

Het is vrijdag 25 augustus 2017, 7:15 in de ochtend. Ik lig op de pré OK te wachten op een operatie. Terwijl ik daar op de verder lege zaal lig, slaat de twijfel toe. In mijn dossier staat een aantekening: mevrouw wordt op eigen initiatief geopereerd. Dat klinkt voor mij als: het is niet medisch noodzakelijk, maar omdat mevrouw er op staat doen we het maar. En nu lig ik hier en denk ik: het wordt prachtig weer dit weekend, ik ga laten snijden in een gezond lichaam, het is eigenlijk niet eens nodig, waarom doe ik dit? Ik heb een dermoid cyste in mijn linker eierstok volgens mijn gynaecoloog. Ik heb veel pijn, onregelmatig bloedverlies én een kinderwens. Voor mij is het duidelijk, haal dat ding er uit en daarna hoop ik op te knappen en zwanger te worden. We hebben al twee kindjes, maar de wens voor een derde is groot. Al een jaar of 3 zijn we bezig om zwanger te worden, maar het wil, net als bij de voorgaande zwangerschappen maar niet lukken. Misschien dat deze operatie helpt om die kansen te vergroten.

Dan staat mijn gynaecoloog aan mijn bed. Ze vertelt me dat mijn bloedwaarden verhoogd zijn en dat dat kan duiden op kwaadaardigheid. Daarom kan de cyste niet uit mijn eierstok gehaald worden, maar moet mijn hele eierstok eruit. Alle twijfel verdwijnt als sneeuw voor de zon, zie je wel, ik lig hier niet voor niets! Tegelijkertijd denk ik: Grace, je gaat hier niet mee aan de haal, zo vlak voor een operatie, je blijft rustig, je weet nog niet wat er is. Ik wil voorkomen dat ik vol stress de operatie inga. Dat lukt en niet veel later ben ik onder zeil.

Het eerste wat ik hoor als ik wakker word is: mevrouw heeft een laparotomie gehad en driekwart liter bloed verloren. Ik denk: dat is geen laparoscopie, zoals besproken. Ik kijk rond en zie een klok aan de muur hangen. Zie ik dat goed? Het is een beetje wazig, maar ik denk te zien dat het 11:30 is. De verpleegkundige antwoord bevestigend als ik het vraag, ja het klopt het is half 12 en alles heeft wat langer geduurd dan de bedoeling is. Tja, dat denk ik ook, want er stond drie kwartier voor!

Eenmaal op zaal staan er al snel drie gynaecologen aan mijn bed. Mijn gynaecoloog kijkt een beetje bedremmeld. Ze vraagt zich af hoe ik de afgelopen tijd gefunctioneerd heb. Hoezo, vraag ik.

Ik wist niet wat ik zag toen ik in de buik keek zegt ze. Werkelijk alles zat verkleefd. Er zat een grote chocolade cyste, blaas, baarmoeder en darmen zaten aan elkaar en je urineleider hebben we na een uur zoeken gevonden binnen in de verklevingen. De eierstok en eileider zijn verwijderd, er is een gebied van ongeveer drie tennisballen groot uit je buik verwijderd. Dit is endometriose in zijn zwaarste vorm vertelt ze. We moeten het pathologisch onderzoek afwachten, maar ik weet zeker dat dit endometriose is en geen kwaadaardig iets. Er zaten spots op je heup, buikwand, buikvlies, ongelofelijk dat je hiermee rond hebt gelopen. Ik heb niet alles weg kunnen halen, daarvoor zat er te veel op je organen. Er moet nog vervolgbehandeling komen, maar eerst maar eens aansterken van de operatie. Je hebt een soort driedubbele keizersnede gekregen, dus het herstel zal wat langer duren dan je denkt.

En weg zijn ze. Mijn lief en ik kijken elkaar wat verbijsterd aan. Wat is dit? Is dit het antwoord op 12 jaar problemen met vruchtbaarheid, met oneindig vaak blaasontsteking, met altijd en eeuwig gedoe met mijn darmen, met altijd maar moe zijn, altijd maar het gevoel hebben dat er een bom in mijn buik zit? Waarom heeft niemand dit eerder gezien? Of hieraan gedacht? Dit idee geopperd? Waarom?

Ik word ook meteen een beetje boos. Dat is een hele gewone reactie, die ik meestal heb op lastige dingen. Mijn manier van dealen met situaties die pijnlijk zijn. Ik word boos omdat mijn gynaecoloog me niet wilde opereren. Ze wilde prioriteit geven aan een zwangerschap zeker gezien mijn leeftijd van ruim 36 jaar en de hormoonstoornis die ik al heb. Ze vond het zonde van de tijd, zo zei ze letterlijk. Ik wil ontzettend graag nog een kindje, maar mijn lijf gaf aan dat ik geen zwangerschap aan kon op dit moment. Mijn lijf had gewoon gelijk!

Ik doezel weer wat weg, terwijl mijn lief internet afspeurt naar informatie. Ik heb wel eens van endometriose gehoord, gelezen in een damesblad ofzo, maar ik dacht dan meestal: gelukkig dat ik dat niet heb! Boy I was wrong…