fb  tw  yt  rss

Brief aan mijn lijf 30-03-2017

Lief lichaam,

 

We hebben een goede band opgebouwd de jaren dat we elkaar kennen. En we kennen elkaar ook door en door.

 

Mijn eerste menstruatie was op mijn twaalfde jaar. Ik was in de bloei van mijn leven. Deed aan turnen op hoog niveau en was natuurlijk ook in de pubertijd. Menstruatie wel van gehoord, nooit ervaren.

 

Wat een naar en pijnlijk gevoel, veel en heftige krampen en zware bloedingen.

Elke maand opnieuw. Niet nadenken maar gewoon doorgaan, het hoort immers bij een vrouw zijn.

 

Jaren laten… veel buikpijnen en dan toch maar even naar de huisarts.

Alle diagnoses waren wel gesteld. Prikkelbaar darm syndroom, slechte eetgewoonte, naar diëtisten, lucht in mijn darmen, stress…

Pijnstillers, andere anticonceptiepil, geen verbetering!

 

Uiteindelijk dan op verzoek van een andere huisarts een verwijzing naar de gynaecoloog. De andere huisarts vermoeden endometriose. Dus ik vroeg endowat???

 

Gegoogled tot aan de afspraak met de gynaecoloog. Natuurlijk kwam ik uit op de stichting endometriose.

WAUW, wat een uitleg maar vooral wat een herkenning.

Bij de gynaecoloog uiteindelijk na echo’s, andere medicijnen en weer andere anticonceptie toch een kijkoperatie.

 

Daar kwam de aap uit de mouw of liever gezet, het beesje kreeg een naam. Hallo endomotriose. Na jaren was je eindelijk in beeld! Wat een opluchting dat ze je gezien hebben tijdens de operatie, want ik begon zelfs aan mijn lichaam te twijfelen. We waren immers al zolang in de weer van klachten. Samen kregen we een verwijzing voor een specialistische afdeling in een ziekenhuis in Rotterdam.

 

Vol moed maar een beetje zenuwachtig gingen we er samen naar toe. Een goed medicijntraject zou zijn de Zoladex. Ik zou kunstmatig in de overgang gebracht worden. Ik was 24 op dat moment.

Wat een ellende, het zweten, de stemmingswisselingen, de emoties, de pijn in mijn gewrichten en helaas bleef jij met je klachten. Dus over op weer een operatie. En ja hoor ook hier kwam je weer naar voren. En gelukkig konden we zonder al te veel problemen afscheid nemen van elkaar. Wat was ik opgelucht. Mijn leven zonder al te veel klachten kon weer beginnen. Hopelijk konden we nu voorlopig zonder elkaar. Met de prikpil elke 10 weken ging dit ook jaren goed.

 

Maar na 4 jaar besloot je terug te komen. En dacht je “home sweet home”

Waarom kon je niet nog wat langer wegblijven, het was zo lekker rustig zonder jou.

 

De nieuwe gynaecoloog in het VU vond ook dit keer de overgang weer een wijs besluit, alleen een andere. Met Lycrin werden goede resultaten behaald. En de eerste twee maanden ging best goed. En de derde maand sloeg in als een bom. Ik werd depressief, viel 27 kilo af in die tijd, deed niks meer, had pijn en wist niet hoe ik met je om kon gaan. De derde prik hebben we dan ook niet meer gehaald. Aan de antidepressiva, slaapmedicatie en pijnstillers, niet meer kunnen werken of de leuke en zelfs de normale dingen uit het leven kon ik niet meer. Wat doe je me aan?! Kon je niet wat langer wegblijven!

Ik was nog geen 30, ik hoor te genieten en in de bloei van mijn leven te zijn.

Toch maar weer onder het mes en ook hier heb je weer laten zien wat je kon aanrichten. Ik ben je zat en wil je niet maar we moeten met elkaar zien te leren leven…

Helaas zijn bekkenbodemproblemen een kleinigheidje dat je leuk vond om na te laten, samen met de chronische vermoeidheid laat je elke dag even weten dat je toch aan mij denkt. Kan je me alsjeblieft een tijdje vergeten, even niet aan me denken en dat we elkaar even niet zien. Ik kijk geniet vsn elke dag dat je niet thuis bent maar ik weet dat je ooit terug naar huis zal keren…

Endometriose je doet niet alleen mij pijn maar ook de mensen in mijn omgeving. Helaas heb je endometriose nooit alleen!

 

Liefs,

 

Femmie