fb  tw  yt  rss

Brief aan mijn lijf 29-03-2017

Lief lijf,

 

Waarom ik je nog steeds lief noem, weet ik eigenlijk niet. Ik weet niet wat ik gedaan heb waardoor ik al deze pijn en zorgen verdiend heb. Misschien moet ik beter voor je zorgen en is dat de reden dat je zo vaak om aandacht vraagt. Misschien heb ik te lang gewacht met aan de bel trekken. Hoe dan ook we moeten het met elkaar doen. Mijn hele leven lang heb ik al strijd met jou en heb ik het gelukkig nooit in de gaten gehad. Nog steeds zie ik het niet alleen als iets ergs en probeer ik er  altijd het beste van te maken. Toen ik voor deze brief achter de laptop kroop, kreeg ik in de gaten hoe hard jij eigenlijk moet werken voor mij om mij alles te kunnen laten doen wat ik wil. Tegelijkertijd moet ik ook heel hard werken om alles te kunnen blijven doen en dat is eigenlijk een dagelijkse strijd.

 

Onze longen werken niet goed, we hebben astma zoals je dat zo mooi zegt. En ik zeg expres wij, want als ik niet goed voor onze longen zorg, kan jij er niet voor zorgen dat mijn klachten minder worden. Tijdens de puberteit is het een poosje weggeweest. Het ging toen eigenlijk heel erg goed met ons hè? Sinds jij niet meer zo goed werkt, werken de longen ook niet echt mee en moet ik nu dagelijks medicijnen gebruiken om jou te helpen.

 

Migraine. Ook zo iets. Iets dat voornamelijk naar boven komt als ik spanning heb of te weinig drink of rust neem. In combinatie met hormonen wordt de migraine erger voor ons. En eerlijk is eerlijk. Jij houdt niet echt van hormonen hè?

 

Ons grootste probleem is endometriose. Jarenlang heb je mij helse pijnen bezorgd. Het heeft mij tientallen bezoekjes aan de huisarts opgeleverd en uiteindelijk nóg meer bezoekjes aan de gynaecoloog. Je hebt mij hierdoor allerlei medicijnen laten slikken en ik moest zelfs injecties gaan zetten om van de pijn af te komen. Je hebt mij honderd keer hetzelfde verhaal laten vertellen. Hierdoor heb ik mij heel vaak afgewezen gevoeld. Veel mensen snappen mij niet, omdat ik een lijf heb dat niet met mij wil samenwerken. Je hebt me in bed laten kronkelen van de pijn. Je hebt me laten huilen. Je hebt me laten flauwvallen omdat jij de pijn niet meer aankon. Je hebt me diverse andere ongemakken bezorgd. Je hebt ervoor gezorgd dat ik mijn werk niet altijd goed kon doen. Je hebt ervoor gezorgd dat ik geen goede partner voor mijn vriend kon zijn. Je hebt me weggehouden van feestjes en andere momenten van samen zijn met vrienden of familie. De afgelopen operatie biedt gelukkig weer een klein beetje hoop voor de toekomst, maar ik weet dat je weer terug zal vechten. Het gevecht met jou heeft mij onzeker gemaakt over zowel mijn uiterlijk als mijn innerlijk. Meerdere malen werd er aan mij gevraagd of ik zwanger was, terwijl dat door jou sowieso niet kon. Je bezorgde mij dikke buiken voor niets. Vol schaamte stond ik dan voor de spiegel. Doordat jij niet goed functioneert ben ik bang dat ik dat ook niet doe. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik nóg harder wil werken. Ik wil bewijzen dat ik meer ben dan alleen jouw mankementen. Ik wil laten zien wat ik allemaal wél kan. Misschien doe ik dat niet alleen voor de buitenwereld. Hoogstwaarschijnlijk doe ik dat alleen maar voor mezelf.

 

Want wat ik je nooit zal vergeten is dat je ervoor hebt gezorgd dat ik soms de hoop verloor. Dat ik op meerdere momenten in mijn leven moeilijke keuzes heb moeten maken en dat dat soms een eigen rouwproces was. Terecht of onterecht heb je me kwetsbaar gemaakt en heb ik het gevoel gehad dat ik op deze manier niet goed genoeg was. En dat is iets waar ik mijn uiterste best voor ga doen om weer om te draaien. Dus ja ik werk te hard en ja ik ga over mijn grenzen af en toe. Maar ik zal hoe dan ook aan jou bewijzen dat ik meer ben dan alleen jouw falen. Als we elkaar dan weer bij de eindstreep ontmoeten, gaan we hopelijk weer hand in hand verder.

 

liefs,

 

Emmie