fb  tw  yt  rss

Brief aan mijn lijf 27-03-2017

Mijn verhaal begint zoals bij velen al in de puberteit.

Ik had zware menstruaties en de huisarts adviseerde op 15-jarige leeftijd aan de pil te gaan.

De jaren die volgde bleef ik van de vier weken, drie weken vloeien. Diverse pillen werden uitgeprobeerd, helaas had dit geen resultaat. Onderzoeken bij de gynaecoloog volgde, zonder iets te kunnen vinden.

 

Op mijn 19de veranderde op een doodgewone dinsdagmiddag mijn leven. Van het ene op het andere moment verging ik van de pijn, een pijn waarvan ik niet wist dat een mens die kon voelen.

Met spoed naar het ziekenhuis, uit de CT scan kwam dat er vrij bloed in mijn buik zat. De gynaecoloog besloot tot een operatie over te gaan.

Toen ik wakker werd kreeg ik het antwoord van die vele jaren onzekerheid, ik heb endometriose.

 

In de jaren die volgde heb ik totaal 6 operaties ondergaan vanwege de extreme pijnen. Geen enkele pil, spiraal of dergelijke hielp.

Vanuit het plaatselijke ziekenhuis naar Maastricht gestuurd en vanuit daar naar UZ Leuven.

 

Mijn sociale leven lag tussendoor stil. Ik had veel pijn, angst tot de volgende aanval die ik niet kon handelen, en angst hoe de toekomst eruit ging zien.

 

In Leuven heb ik een tweetal pittige operaties gehad, en de keuze gemaakt om op zoladex injecties te blijven.

Met mijn 24 jaar ging ik dus de overgang in, met alle bijwerkingen die erbij hoorden.

Samen met mijn moeder de opvliegers weglachen, uitleg geven als mensen er van op keken dat ik de symptomen van de overgang had, en de bijbehorende emotionele achtbaan.

 

Dat de operaties en behandelingen niet zonder risico zijn, bleek na mijn laatste operatie in Leuven. Een zenuw in de buik werd geraakt, helse zenuwpijnen volgde.

Blij dat de endometriose aangepakt was, moe van het vechten tegen pijn moest ik wederom naar een ander specialistisch ziekenhuis.

Vier operaties verder, 7 opnames verder, duizenden tranen verder, twee wondinfecties verder…. kan ik eindelijk zeggen dat de pijn te handelen is.

 

Nu, op mijn 29ste, de keuze gemaakt om te stoppen met dit zware medicijn.

Kijken hoe het monster Endometriose zich houd.

 

Ik heb er mee leren leven, makkelijk is het zeer zeker niet.

Met de steun vanuit mijn ouders, familie en vrienden ben ik zover gekomen! Ik heb leren genieten van het leven, en probeer het beste eruit te halen!

 

Lieke