fb  tw  yt  rss

Brief aan mijn lijf 25-03-2017

Lief lichaam,

Ik heb niet altijd naar je geluisterd. Negeerde je dikwijls.
Mijn hoofd en wil waren sterker. Totdat het moment daar was, dat je mij duidelijk maakte dat ik wel naar je moest luisteren. Het signaal dat je me gaf was een ondraaglijke pijn. Die ik in eerste instantie negeerde omdat ik mij in de afgelopen jaren niet serieus genomen voelde door mijn huisarts, maar ik nam jou ook niet altijd even serieus.
Intuïtief wist ik dat het niet klopte, dat er iets mis was. Maar mijn vinger kon ik er niet op leggen. Totdat ik je wel serieus nam en nogmaals naar de huisarts ging. Toen ging het snel. Je onderging allerlei onderzoeken en er was tevens die onzekerheid. We waren samen bang. Heel bang. Maar ergens was je ook zo opgelucht dat je eindelijk serieus genomen werd.
Zes maanden in de kunstmatige overgang met erna een zware operatie volgden. En wat had je het soms zwaar. Je voelde zwaar, futloos, slap en pijnlijk tegelijkertijd. Die bom hormonen in je lijf hielpen je tegen de pijn maar je kreeg er een waslijst aan bijwerkingen voor terug. In die tijd vond ik het moeilijk om op je te vertrouwen. Ik voelde mij vaak door je in de steek gelaten en werd ook bang voor de pijn. Hierdoor durfde ik niet altijd meer naar buiten te gaan. Wat mijn wereld met momenten kleiner maakte.
Waar ik eerst middenin het leven stond, stond alles plotseling stil. Machteloosheid en boosheid wisselden elkaar af.

Het hoofd en het moeten namen je in je leven altijd op sleeptouw en je werd daar vaak zo moe van. Ging vaak verder dan je eigen kunnen. En ineens was daar het omslagpunt. Na de operatie had je bijna geen pijn meer en kwam de energie langzaam terug. Jij kreeg de leiding, gaf heel goed aan wat er wel en niet fysiek mogelijk was. Het hoofd bood eerst flinke weerstand. Naarmate jij sterker begon te worden en mij beloonde voor het feit dat ik naar je luisterde, werden we samen sterker. Je leerde mij om zelf naar mijn en jouw grenzen te luisteren en hoe deze aan te geven.

Als ik terug denk aan de afgelopen 9 maanden voel ik veel verschillende emoties. Ik heb me zo rot gevoeld en was vaak ontzettend moe. En nog steeds moet ik de balans zien te houden, anders weet ik dat jij een dag echte rust nodig hebt en dat ik wat ik wil, even moet uitstellen.
Ik weet niet wat de toekomst zal gaan brengen en hoop ook niet dat de endometriose verschijnselen weer terug zullen komen. Ik leef nu met de dag want ik heb geleerd dat je in het leven niets kan controleren. De endometriose was er ook ineens. Toch ben ik niet ongelukkig. Omdat ik het gevoel heb dat ik ondanks de pijn, medicatie en de operatie wel geleerd heb wat belangrijk is in mijn leven. Dat is op de eerste plaats mijn gezondheid en dat ik daarbij goed naar jou luister.

Tamara