fb  tw  yt  rss

25 jarig jubileum (Code Geel januari)

Nooit gedacht dat ik op mijn 36e al een 25 jarig jubileum zou hebben. In de afgelopen week vroeg iemand hoe oud ik was toen ik begon met menstrueren. Ik was 11. Dat betekent dat ik dus al 25 jaar menstrueer. Dat is in mijn geval ongeveer 282 keer. Ik ben immers 2x zwanger geweest en dat telt voor 18 keer minder.

Als ik niet de diagnose Endometriose had gekregen, had ik hier nooit bij stilgestaan. Ik bedoel, er zijn leukere dingen te bedenken dan het uitrekenen van de hoeveelheid menstruaties die je achter de rug hebt. Toch? Bovendien, het kan dan wel een jubileum zijn, ik krijg er niet bepaald een lintje voor. Of ik moet een yellow ribbon haken en die als een soort held voortaan op mijn revers dragen. Nee, dat doe ik bij nader inzien toch maar niet.

Waarom wijd ik er dan wel een blog aan? Is dit wel zo belangrijk? Voor mij is het belangrijk, omdat ik 25 jaar gedoe achter de rug hebt. En omdat ik nu pas weet dat het door dat spikkelvormige monster in mijn buik komt. Ik doe niet dramatisch over die 25 jaar, dat ligt niet in mijn aard. Maar het weegt wel. Zeker in een periode van verwerking, waar ik middenin zit, ben ik bezig met hoe het was, hoe het nu is en wat de toekomst brengen gaat.

Toen ik 11 werd, werd ik dus ongesteld. Dat ging gepaard met een boel geheimzinnigheid. Opgroeiend in een gesloten gemeenschap, werd er over dit onderwerp ook niet gepraat. Ik wist dat ik ging bloeden, dat het zou betekenen dat ik dan waarschijnlijk wel zwanger kon worden en dat het ongeveer maandelijks terug zou keren. En dat er maandverband nodig was en dat alles omtrent menstruatie heel schimmig was. Er werd niet over gesproken, het woord ongesteld, of menstruatie werd niet in de mond genomen. Mijn moeder zorgde dat er een voorraad maandverband in huis was en verder werd ik min of meer aan mijn lot overgelaten. Ik voelde me zeer onhandig en vooral opgelaten. Ik zat nog op de basisschool, ik kende niemand die dit ook al had, er waren geen prullenbakken in de toiletten en zwemfeestjes waren een crime. Dat ik puberde werkte natuurlijk ook niet mee.

Eenmaal op het voortgezet onderwijs werd het wat makkelijker. Er werd onderling meer over gesproken, we kregen voorlichting bij biologie en zelfs de gymdocent sprak er over. Hij maakte er korte metten mee en vertelde ons dat ongesteld zijn geen excuus was om niet te hoeven sporten. Ik had geen idee hoe andere meiden dat deden,  maar voor de gymlessen propte ik mijn niet zo elegante verplichte sportlegging helemaal vol met maandverband, 2 recht naast elkaar, 1 horizontaal aan voor en achterkant en tussendoor ging ik dan nog naar het toilet om me te verschonen. Lekkages waren eerder regel dan uitzondering, dus ik was altijd alert. Dat ik zoveel pijn had, regelmatig flauw viel, het zweet me uitbrak, of eens tijdens de tekenles de potloden door midden brak, dat leek me heel gewoon. Dit hoorde er blijkbaar bij.

Op mijn 15e kreeg ik steeds meer pijn in mijn heup. Het hinderde me in alles. Ik kreeg onderzoeken en er werd niets gevonden. Behalve wat cystes in mijn eierstokken, maar dat kon niet de reden zijn van de pijn. Toen de gynaecoloog hoorde hoeveel last ik had van mijn menstruatie, kreeg ik de pil voorgeschreven. Wat een verademing was dat! Geen gedoe meer met lekkages, onverwachte menstruatie, mega veel pijn, flauwvallen en zelfs de pijn in mijn heup werd minder.

Ik slikte de pil tot mijn 23e. Toen trouwde ik en hadden we al snel een kinderwens. Mijn menstruaties hielden zich redelijk koest, maar een zwangerschap bleef uit. Ik had ontzettend vaak blaasontsteking, zoveel dat ik uiteindelijk prednison kreeg om het onder controle te krijgen. Een uroloog zag ik nooit, mijn huisarts wist het zelf op te lossen.

Na 4 jaar aanmodderen met vruchtbaarheid,  kreeg ik uiteindelijk de diagnose PCOS, een hormoonstoornis die voor overstimulatie van eicellen zorgt. Na een behandeling daarvoor was ik, tot mijn eigen verbazing, zwanger! Op mijn 28e werd ik moeder van een zoon! Mijn lichaam reageerde al een maand later door me de ergste menstruatie aller tijden te bezorgen. Toen dat maar bleef voortduren, ging ik naar de huisarts en ging ik weer aan de pil. Na een jaar wilden we gaan voor een tweede kindje, dus stopte ik weer. Dat ging best goed, mijn menstruatie hield zich wel aardig. Wel kreeg ik steeds toenemende darmklachten. Zeer prikkelbare darm concludeerde de MDL arts na een reeks mislukte onderzoeken.

En toen raakte ik na 3 jaar spontaan zwanger van onze dochter. Het werd een hel van een zwangerschap. Keer op keer vertelde ik de gynaecoloog dat ik zo’n pijn in mijn endeldarm had. Ik wist niet hoe ik moest zitten, ik reed regelmatig huilend de 100km van mijn werk naar huis, omdat ik het niet meer had van de pijn. Ook waren mijn darmen overactief, wat resulteerde in zeer veel en onverwacht toiletbezoek. Maar ja, reageerde de gynaecoloog, elke vrouw heeft wel wat.  Met twintig weken kreeg ik last van nierstuwing, net als in mijn eerste zwangerschap. Een JJ catheter was deze keer niet nodig, ik redde me met tramadol. Wat een heerlijk spul. Naast dat ik minder last van mijn nieren had, had het ook een positief effect op mijn darmen! Met 38 weken beviel ik van een piepklein meisje en dacht ik dat het allemaal weer goed zou komen. Niks daarvan, mijn menstruatie keerde binnen een maand terug en het was horror. Maar omdat we nog een kinderwens hadden en een hormoonstoornis, besloten we om binnen het jaar weer te gaan voor een zwangerschap.

Nu is het vier jaar later. Er is geen zwangerschap gekomen. In plaats daarvan kreeg ik toenemende pijn. Pijn in mijn nieren, mijn blaas die niet goed functioneerde, darmen die van slag waren en heel veel pijn in mijn heup. Dat resulteerde vier maanden geleden in de diagnose zeer heftige Endometriose met veel verklevingen.

25 jaar geploeter. 25 jaar pijn. 25 jaar ontkenning. 25 jaar energie.
Ik vind dat ik toch een lintje verdien. Al was het maar om de erkenning voor al dat leed. En op naar de volgende 25 jaar, die hoop ik wat rustiger zullen verlopen!